ZVUČNE FIGURE U ANTOLOGIJSKIM PESMAMA DUŠANA RADOVIĆA

Marija Novaković

doi:10.59417/nir.2014.6.151

Autor(i)

Marija Novaković Osnovna škola „Čegar“, Niš, Republika Srbija

##plugins.pubIds.doi.readerDisplayName##:

https://doi.org/10.59417/nir.2014.6.151

Ključne riječi:

igra, zvučni efekti, figure dikcije, pesma

Sažetak

Dušan Radović se u svom prepoznatljivom stvaralačkom zanosu, jedino i uvek, pri- državao partnerskog odnosa sa svojom čitalačkom publikom – decom. Od najranijeg detinjstva on uvodi decu u svet igre i mašte, samo na njemu znan, inovativan i interaktivan način, čineći sve da im približi lepu umetnost i učini je njihovom. Radović uvodi najmlađe u svet blizak njihovom poimanju stvarnosti koristeći, pored nonsensa, igre i zvučne efekte.

##submission.citations##

Josifović, D. (2007). „Igre nonsensne poezije za decu“, u: Književnost za decu i mlade u književnoj kritici I. Priredili Voja Marjanović i Milutin Đuričković. Aleksinac: Visoka škola strukovnih studija za obrazovanje vaspitača, Kraljevo: Libro company, 222-240.

Jovanović, S.(2001). Poetika Dušana Radovića. Beograd: Naučna knjiga-komerc. Pavlović, M. (2006). „Metodički pristup lirskoj pesmi u mlađim razredima osnovne škole“, Školski čas srpskog jezika i književnosti, br. 1, 30-51.

Petrović, T. internet izvor, www.rastko.rs/cms/files/books/47fde39a27108 Radović, D. (1972). Dokolice. Novi Sad: Matica srpska.

Radović, D. (2004). Antologija srpske poezije za decu (predgovor). Beograd: SKZ. Radović, D. (2006). Baš svašta. Beograd: Zavod za udžbenike i nastavna sredstva. Solar, M. (1981). Teorija književnosti. Zagreb: Školska knjiga.

Solar, M. (1984). Teorija književnosti, IX izdanje. Zagreb: Školska knjiga. Velek, R., Voren, O. (2004). Teorija književnosti. Beograd: Utopija.

Živković, D.(1992). Rečnik književnih termina. Beograd: Nolit.